Trudi, dit is voor jou.
Papa, wat doe je hier in het donker?
Niets.
En wat heb je gedaan? - Niets bijzonders.
Je moet iets gaan doen.
Ik heb veel te doen.
Ik denk aan je moeder. Ik laat haar de stad zien.
Wat vind je van een stadrondrit?
Hoever is het van hier naar de Fuji? - Ongeveer twee uur.
Ik zou er graag met je naartoe rijden,
maar hier werken ze ook in het weekend.
Wist je dat het Japans voor 'ach zo' 'ah so' is?
GRATIS OMHELZING.
Gratis? - Geld?
Geen geld, gratis.
Dank u. - Dank u.
...luister eens...
Hij is er toevalligerwijs eens niet. Hij drijft me tot waanzin.
Hij zit hier de hele dag maar. Ik weet niet meer wat ik met hem moet.
We hebben alle stadrondritten al gedaan.
Ik kan niet iedere dag iets nieuws verzinnen. Daar heb ik geen tijd voor.
Het spijt me, maar hij werkt op m'n zenuwen.
En hij doet zo vreemd.
Weet je dat hij al z'n geld meegenomen heeft?
En hij heeft mama's kleren meegesleept, ja echt.
Ik geloof dat hij therapie nodig heeft, hij kan er niet mee omgaan.
Ja, maar ik ook niet. Nu moet jij voor hem zorgen.
Of Klaus.
Nee, nu zijn jullie aan de beurt.
Hoe lang ben jij hier al?
Laat me nog een beetje langer blijven, alsjeblieft.
Natuurlijk.
Het spijt me.
Pardon...
bent u een danseres?
Een Butoh danseres?
Ik heb een vraag.
Vraag maar.
Butoh is een schaduwdans.
Ik dans niet. De schaduw danst.
Kijk en uw schaduw danst.
Ik weet niet wie de schaduw is.
Hallo, wie ben jij?
Geen antwoord.
Iedereen kan Butoh dansen.
Iedereen kan het.
Iedereen heeft een schaduw.
Jong en oud.
Man en vrouw.
Iedereen die leeft en iedereen die dood is.
Tegelijkertijd.
Ik dans met de doden.
Wie is er dood? - Mijn moeder.
Sinds wanneer?
Gisteren, één jaar geleden.
Ze hield van haar telefoon. Een roze telefoon.
Ze belde constant met de familie.
Mijn vrouw ook, die telefoneerde ook veel. - Drie kinderen. Ze belde constant.
Nu bel ik met m'n moeder. Constant.
Ze zit in mij.
Waar is uw vrouw?
Ik weet het niet. Ik weet niet waar ze is.
Je voelt de herinnering, het verleden, vervlogen herinneringen.
En we voelen de wind.
En zien altijd de bloesem, pak de bloesem...
en hou vast.
En u voelt de schaduw. Van binnen.
En de schaduw is weg.
Hou vast, vang.
Vang de schaduw. En voel de schaduw.
Het dansen gaat beter zonder jas.
Dit ben ik niet. Dit is mijn vrouw.
Hoe heet je?
Yu. - Ik niet, jij.
Ik ben Yu. - Ben jij mij?
Nee, mijn naam is Yu.
Hoe heet u?
Ja. Rudi.
Hier in... en...
De trein komt.
U neemt deze.
Oké, tot ziens
Kool?
Witte kool.
Oké, dank u en een...
Tot ziens.
Het lukt toch.
Het lukt.
Hoe deed ze dat ook weer?
Origineel volgens mama's recept. - Ik heb nog een afspraak.
Eentje.
Dank je.
Dat zijn er twee. - Natuurlijk.
Dank je.
Eet smakelijk. - Dank je.
Ik vermis mama zo.
Terwijl ik zover als mogelijk wegging,
zodat ze niet meer zo aan me zou hangen
En waar ging ik naar toe?
Daar waar zij altijd naartoe wou.
En nu heeft ze het nooit gezien.
Er zijn hier geen vliegen.
Wat?
Vliegen.
Ik heb nog geen enkele vlieg gezien.
Dat klopt.
Nu gelukkig samen. Niet gescheiden.
Erg goed, heb jij ze gemaakt? - Ja, van mijn vrouw.
Neem de kool,
ik weet het Engelse woord niet,
de kool en dan, rollen...
je rolt de kool...
Nu, zijn we twee koolrollen.
Waar woon je? Waar is thuis. - Ik? Thuis?
Een andere kant op.
Waar is dat... die andere kant? - Niet hier, misschien ken je het niet.
Ik ben oké. - Ja, oké.
Ben jij oké? - Ik ben oké.
Oké, tot ziens. - Oké.
Pas op jezelf.
Hallo, wat ben je laat. Waarom? Ik heb gewacht.
Sorry, ik...
Ik heb zo lang gewacht.
Bij mij thuis. In de winter ligt er veel sneeuw.
Sneeuw.
Waar woon jij?
In een tent? Nee.
Camping. M'n vrouw en ik, zaten de hele tijd op de snelweg.
Mijn vrouw vond dat niet erg fijn...
Mijn vrouw... was meer zo.
Een wilde kat?
Een wilde kat, in een kooi.
Mijn moeder is als dit.
Een eend?
Omhoog en naar beneden.
Gelukkig en triest.
Hallo moeder.
Papa, je begrijpt het niet.
Ik werk de hele dag in een klein kantoor, samen met andere mensen.
Als ik thuis kom, wil ik een beetje ruimte voor mezelf.
Ze is nog bijna een kind.
In Japan hoeft niemand op straat te leven.
Dat wil ze zelf. - Daar kiest toch niemand voor.
Papa, geloof me nu maar.
Die wil niet anders. - Ik herken je niet meer.
Sinds wanneer ben jij zo hard? Wanneer is dat gebeurt?
Mijn vrouw wil op reis.
Ga je met haar mee?
Dank u.
Wil je?
Dit lijkt op een soort, frambozenijs, ijs.
IJs? - IJs, van bessen.
Ja, iets...
En als we hem nu niet zien?
Hem? Mister Fuji? Is hij een man?
Ja, meneer Berg is erg verlegen.
Met veel wolken.
Heel vaak, wil hij dat we hem niet zien.
Verlegen, erg verlegen.
Waar is meneer de berg Fuji?
Ik vraag haar wel.
Geen berg.
Ik zei al, dat hij erg verlegen is.
Schoenen.
Er zijn geen bedden. Geen bed.
Goed bed.
Moet ik zo gaan eten?
Zit het te strak?
Goed.
En dit.
Geweldig.
Bier...
Wat is dit? - Kip.
Kip.
Haantje in het Duits.
VOOR JOU YU, VAN RUDI.
Ik dank je, voor wat je voor m'n vader deed.
Ik heb niets gedaan.
Jouw vader is nu gelukkig.
Denk je dat?
Jouw vader. Jouw moeder.
Mijn oprechte deelneming.
Nu zijn we binnen een paar maand wezen.
Het is als in een droom. - Ik geloof niet, dat ik hier zit.
Het is allemaal zo gek, wat je vertelt. Ik herken papa niet meer.
Hij kon mama's dood niet verwerken. - In een hotel.
Met een 18 jarig meisje. - In vrouwenkleren.
Mama's kleren. - Verschrikkelijk.
Misschien was hij uiteindelijk gelukkig.